14-07-2007

Na maanden, weken, dagen van vol verwachting klopt ons hart, was het dan eindelijk zover. Rond half 9 zagen 7 leden van de Fellowship in Breda lid nummer 8 en 9 aan komen rijden in het zwarte noSun-busje. Alle bagage paste er wonder boven wonder in, en nog wat onwennig maar enthousiast stapten we in. De reis was begonnen. In Calais waren we net op tijd voor de overtocht van 12 uur, en aan dek hebben we even heerlijk staan uitwaaien en verder kennis gemaakt. Zo voorspoedig als de reis tot en met de overtocht verliep, zo traag ging het stuk richting Londen. Maar uiteindelijk wisten we Lancaster te bereiken. In de schemering hebben we de tenten opgezet. Toen bleek ook, waarom alle bagage zo makkelijk in de bus paste… Er ontbrak een tent!!! Mister Guide aka Captain Caveman had ons verteld, dat hij zijn tweepersoons tentje alleen zou afstaan in geval van een ontluikende relatie, maar hij moest hier nu al direct op terugkomen…

15-07-2007

Tegen 7 uur was het rise and shine! Na het ontbijt, het ochtendpraatje van de Captain en het afbreken van ons ‘indianendorp’ waren we ready for take off richting Schotland. Om 11 uur bereikten we Gretna Green, waar we niet gestopt zijn voor een overhaast huwelijk, en in het busje galmden de eerste doedelzakklanken uit de speakers. Zo rond half 2 kwamen we aan op de camping Witches Craig, vlakbij Stirling. Had ik al verteld dat het prachtig weer was?! Bij deze. Vanaf de camping zagen we het William Wallace Monument liggen. Daar zijn we na het opzetten en inrichten van ons tentenkamp heen gegaan. Met z’n zessen zijn we naar boven gewandeld en hebben de toren van buiten en van binnen, van onderen en van boven bewonderd. We zagen er overigens heel flitsend Japans uit: gewapend met fototoestellen en rode-80er-jaren-gsm-lookalike-audio-tours. De wenteltrap was erg interessant (en steil en smal en druk) en telde 246 treden (op verzoek toegevoegd detail). In de toren was het zwaard van William Wallace ook te bewonderen. Als dat het echte zwaard was, moet William Wallace – zeker voor zijn tijd – groot zijn geweest. Op de terugweg zijn we nog even gestopt bij Logie Church; een mooi kerkje, met een erg enthousiaste gastvrouw. Ze tipte ons een stukje door te lopen naar de ruïne van het oorspronkelijke kerkje. Een beetje overwoekerd, maar mooi! ’s Avonds hebben we kennis gemaakt met enkele midgits, maar die hebben ons er niet van weerhouden van het avondzonnetje te genieten, te kletsen en te kaarten.

16-07-2007

Vannacht is het gaan regenen. We zouden Stirling Castle dus in Schotse stijl bezoeken. Na een rondleiding ging ieder z’n eigen weg. Een prachtig kasteel! Geweldig uitzicht!! Respect voor de bouwers van dit kasteel op die rotswanden!! Er werd heel wat afgekodakt! En met dank aan Tommie the Face weet ik nu wat een walnotenboom is. Na nog een bezoek aan de shop (waar we meteen onze eerste whiskey konden proeven) zijn we Stirling ingegaan, op zoek naar een pubje voor onze lunch. Dat werd de Drouthy Neebor in Baker Street. ’s Middags hebben we een wandeling door Stirling gemaakt. Via the Church of the Holy Rude, the Old Town Jail en de oude stadsmuur kwamen we weer een paar anderen tegen (er werd ons heel trots een voetbal geshowd), voor we doorliepen naar Stirling Old Bridge. We genoten van de zon, van het uitzicht en zagen ook een dood schaap voorbij drijven, maar dat zou niet het enige zijn dat we onder ons door zagen stromen… Om half 6 kwam de rest de brug oplopen. Met de voetbal!! Daar was duidelijk behoefte aan; Ieniemienie ging klaar staan en Tommie rolde ‘m naar haar toe, waarop Ieniemienie een goede trap tegen de bal gaf… die met een mooie boog in de rivier belandde. Tommie en Ieniemienie zijn er nog achteraan geraced, tevergeefs. Maar… Ieniemienie is wel mooi de ENIGE van ons die (tot Ullapool) kan zeggen gevoetbald te hebben. EN met een formidabele trap; die bal heeft behoorlijk wat meters afgelegd. Na dit incident hebben we gegeten in the Birds and the Bees en daar ook heerlijk gelounged.

17-07-2007

Als een geoliede machine hebben we opgeruimd, waarna we om half 10 de heksencamping verlieten. Vandaag zou één lange picknickreis worden, volgens Captain Caveman, met veel kodakmomenten. Mooi weer, prachtige omgeving, veel stops dus. Vlakbij Aberfoyle genoten van de natuur bij het Forrest Park Visitorcentre. Leuke glijbaan hadden ze er! Via het Queen Elizabeth Forrest Park Viewpoint kodakten we door naar Lora View Point. De zeelucht was prominent aanwezig, net als schelpen en wier. Ook zeehonden die ik helaas niet op tijd wist te signaleren. Even later reden we over Connel Bridge richting het Sea Life Centre. Onderweg was er ook nog een rode-telefooncel-moment. Rond half 7 bereikten we de camping bij Fort William, met uitzicht op de Ben Nevis. Na het diner, de briefing en een gezellige avond samen met midgits, whiskey, kaarten en kampvuur, doken we onze tenten weer in.

18-07-2007

Vanmorgen wederom olie in de machine en hop! Om half 10 waren we bij het Whiskey Distillery and Visitor Centre in Fort William. The Legend of the Dew of Ben Nevis, met Hector MacDram in de hoofdrol was leuk, de gids was streng, en de dampen waren enigszins bedwelmend. Bij Neptunus Staircays kwamen er net een paar zeilbootjes door de sluizen. Ben Nevis zat met z’n hoofd in de wolken en bood een geweldig kodakplaatje aan. Kodakplaatjes zaten er ook weer in de sight-seeing tour richting Loch Ness. Dat we in Fort Augustus we voor het eerst zagen. En Nessie hebben we ook gezien! Tenminste, dat geven onze kodakjes aan. Na een aangename middagpauze in Fort Augustus ging het verder naar the Falls of Moriston. Prachtig! Rotspartijen die uitnodigden tot mijmerpartijen dicht bij het natuurgeweld. De volgende stop was bij het Loch Ness Visitor Centre in Drumnadrochit, waar Nessie met ons wilde poseren. Onze camping lag bij het Highland Riding Centre Borlum Farm. We hebben in geweldig tempo ons kamp opgezet en de kookploeg ging aan de slag. Het werd een onvergetelijke maaltijd. Soep zonder brood, een heerlijke maaltijdsalade met honden/kattenvoer, sterke verhalen over wapperende borstharen (die ook Hector niet zouden misstaan); meligheid ten top! Na het eten vergezelde ik Ed, Tommie the Face en 007 op een wandeling. We wisten uiteindelijk een stroompje te bereiken. Eerst vermaakten we ons even met steentjes naar de overkant gooien. Toen stegen de Highland Games de mannen echter naar het hoofd. Een partijtje keien slingeren volgde. Dat mondde uit in een Huckleberry Finn en Tom Sawyer festijn. Weer terug op de camping werden we verrast door een kudde zwangere buffels die de kooktent instormde. Een veelbewogen dag.

19-07-2007

Wederom een vliegende start, om 9 uur startklaar in de bus richting Ullapool. Na een uurtje waren we bij Rogie Falls. Prachtig! Eigenlijk is gewoon alles mooi in Schotland… Ook die grote keien die min of meer ‘verstrooid’ door het berglandschap liggen. Overblijfselen uit de IJstijd. Overigens hebben we wederom mooi weer. Rond half 12 stopten we bij Corrieshalloch Gorge en de Measach Falls. Een soort canyon, uitgesleten door smeltend gletsjerijs. Indrukwekkend! De volgende stop was bij Lael Forest Garden, waar we een mooie wandeling hebben gemaakt, gevolgd door een guided tour door de botanische tuin. Om half 4 kwamen we aan op Broomfield Holiday Park, aan het water. Korte-broeken-weer op het noordelijkste puntje van onze reis! Onze koks voor vandaag waren erg goed bezig, maar de wind was wel lastig. We hebben toen in snel tempo de kooktent opgezet en even over ze heen getild, zodat ze beschut stonden en wij warm eten kregen. ’s Avonds zijn we vertrokken richting vuurtoren. We hebben ons eerst vermaakt met over de rotsen klauteren en kodakken. Het was er ongelofelijk mooi. Uiteindelijk zijn we bij elkaar gaan zitten, met proviand, om te genieten van de zonsondergang. Machtig mooi kleurenschouwspel, die dalende zon richting een horizon van water en eilanden. Ik voelde me enorm bevoorrecht dat ik zoiets moois mocht meemaken…

20-07-2007

(Wat een mooie datum!) Vandaag zijn Captain Caveman, Ed en Tommie the Face gaan bikkelen op bikes (53 km, wederom een op verzoek toegevoegd detail), en de rest is gaan Ullapoolen. De Fowler Memorial Clock is nu met recht ‘de meest gefotografeerde klok in de Highlands’. Heerlijk dagje. Op en top vakantie! ’s Middags hebben Ieniemienie en ik de stoute wandelschoenen aangetrokken. We wilden richting Ullapool Hill, maar wisten niet precies hoe daar te komen. We kwamen een Nederlandse Schot tegen die ons de weg wees. Via een omweg langs een prachtig beekje vonden we dan toch de Ullapool Hill wandeling. Hier troffen we een vriendelijke Schot aan, die ons wat tips voor de route gaf. De wandeling was super, de top van Ullapool Hill bood geweldige panorama’s, en er stond een behoorlijk stevig briesje… Weer terug beneden zijn we met de Fellowship the Seaforth ingedoken waar we lekker hebben gegeten. ’s Avonds zou er live muziek zijn, dus we claimden een paar tafels vooraan. Ideaal; de band speelde leuk en de dansvloer was dichtbij. Die hebben we dus uiteindelijk ook met veel plezier onveilig gemaakt.

21-07-2007

We bevinden ons nog steeds in the Seaforth; om middernacht is in Great Brittain de verkoop van Harry Potter and the Deadly Hallows van start gegaan. Aangezien de bookshop tegenover de pub lag, kregen wij dit ook mee. En toen we ’s nachts de pub uitkwamen, konden enkelen van ons (Hannibal and myself) de verleiding niet weerstaan. Terug op de camping werd ik door Tommie the Face en 007 vergezeld naar het strand, waar we – in het donker, met het geklots van het water op de achtergrond – op gepaste sinistere wijze de eerste zin van het boek voorgedragen hebben. ’s Ochtends kostte het op gang komen iets meer moeite dan normaal, maar toch zaten we om half 10 alweer in de bus, op weg naar Inverness. Daar aangekomen hebben we snel ons kamp opgezet om direct door te rijden naar de stad. Want dit weekend vond daar het WK Highland Games plaats! Dat wilden we natuurlijk wel even meemaken. Na de Games was het boodschappen- en kooktijd. Voor enkelen van ons was de nabijheid van de Beauly Firth erg verleidelijk; heerlijk uitwaaien aan het water. Na het eten werd er een start gemaakt met een ernstige dobbelverslaving. De lachsalvo’s donderden regelmatig over de camping.

22-07-2007

Vandaag stond onder andere in het teken van wat Schotse geschiedenis. We hebben eerst een bezoek gebracht aan Culloden Battlefield. Sfeervolle regen kregen we er bij. Toegegeven, het is een heideveld zoals je er veel aantreft in Schotland, maar de wetenschap dat er hier ruim 250 jaar geleden zoveel mensen zijn gestorven… De clanstones zijn de stille getuigen van die veldslag tussen de Schotten en de Engelsen. Na Culloden gingen we naar Cawdor Castle, volledig ingericht, onaangetast door Cromwell en nog steeds bewoond. Een erg mooi landgoed. Onze break in de coffeeshop werd onderbroken door een brandalarm; binnen de kortste keren werden we naar buiten gedirigeerd. Niets aan de hand gelukkig. We zijn in Inverness gaan eten, in The Castle Tavern, heerlijk! Na het eten terug naar de camping, waar de dobbelverslaving verder werd uitgebreid.

23-07-2007

Rond het middaguur kwamen we aan op de camping in Aviemore. Toen we ons daar gesetteld hadden, zijn we naar Loch Insh gegaan voor een kanotochtje. Af en toe wat druppels, maar overwegend mooi weer. Kano’s zijn overigens geschikt om te quatromarannen. Erg relaxed ook voor roeiers die dan ineens in het midden zitten. In de namiddag zouden we nog met een aantal Fellowshipers Aviemore in gaan, maar eerst maakten we een stop voor een sheepdogdemonstration. Het werd een waar Schots feestje: regen, natte border collies, natte schapen, natte toeschouwers. Wel erg leuk om te zien! Jacqui the Jacobite en ik hebben ‘geholpen’ met het scheren van een schaap. Jonge honden trainen met ganzen die in bedwang worden gehouden door de oudere honden, weten we nu. Leuk! En uiteraard waren er ook nog hele kleine pups… Na het eten werd er wederom gedobbeld door een aantal van ons. Weer werd er veel afgelachen. Helemaal toen onze Face van het ene op het andere moment ineens met een KRAK en een PLOF op de grond zat. Een gesneuveld krukje…

24-07-2007

Vandaag voelde al een beetje als het begin van de terugreis; we reden weer richting Fort William. Onderweg zijn we onder andere bij Loch Laggan gestopt. Daar zagen we de bergtoppen in de verte; er lag sneeuw. Af en toe wat regen, maar nog steeds was het eigenlijk erg mooi weer. Na het opzetten van het kamp zijn we even Fort William in gegaan, en daarna naar Glen Nevis gereden, voor een wandeling naar de Upper Falls. ’t Was inmiddels alweer (!!!) het prachtigste weer van de wereld. En wat was deze wandeling mooi! Machtig mooie kleuren en wilde onbewoonde natuur. Bij de waterval aangekomen, genoten we van het koude water (enkelen van ons kunnen zo meedoen aan een reclame voor shampoo) en de zon. Op de terugweg de Lower Falls aangedaan, waar het ook lekker pootjebaden was. Prachtige dag!

25-07-2007

We zijn in Schotland; de midgits vallen in grotere getalen aan, het kampvuur is zeer welkom en het weer klopt nu. De Ben Nevis wandeling kon door dat laatste helaas niet door gaan. Enkelen van ons hadden in plaats van die wandeling een tochtje willen maken met the Jacobite Steamtrain, naar Malaig. Ook dat ging echter niet door; de trein was helemaal volgeboekt. Met z’n allen zijn we eerst naar een mineralenmuseum gegaan, en vervolgens door gereden naar het Glenfinnan Visitor Centre. Daar hebben we naar de brug staan kijken, in afwachting van de stoomtrein. Het Harry Potter gevoel leefde bij enkelen van ons natuurlijk flink op; de brug en een vergelijkbare trein zitten in de films. Terug naar Fort William, waar we onze Schotse ponden konden omzetten in de laatste souvenirs. Toen we door High Street liepen, bedachten we, dat we even moesten kijken waar Mac Tavish’s was. Daar wilden we ’s avonds eten. Aansluitend zou er een show zijn met onder andere bagpipers en Schotse zwaarddansen. Na een flink stuk High Street zonder die pub, grapte ons Brummetje, dat ‘ie misschien wel afgebrand was. En hoe is het mogelijk, Hannibal en Ieniemienie ontdekten dat dat ècht zo was… Eten hebben we uiteindelijk dus maar gedaan in the Lochy, waar het ook prima toeven was, en waar de toiletten geschikt zijn om gigantisch de slappe lach te krijgen.

26-07-2007

De terugreis is nu echt begonnen. Om 9 uur vertrokken we uit Fort William, met het plan zo dicht mogelijk bij Dover te komen. Het eerste stuk van de rit was prachtig. Vooral het stuk door Glencoe. Mister Guide wist ons te vertellen dat in dit prachtige gebied de Engelsen ooit enorm veel Schotten vermoord hebben, omdat de MacDonald Chief te laat was bij het tekenen van een verdrag, waarop de Engelsen een voorbeeld wilden stellen. Om met Mister Guide te spreken; de MacDonalds hebben op passende wijze wraak genomen door een niet nader te noemen keten met verderfelijk fastfood, wereldwijd te laten infiltreren in de maatschappij. Om half 11 bereikten we Loch Lomond en zonder al teveel oponthoud reden we twee uur later Glasgow uit. Gretna Green werd onze laatste stop in Schotland. Daarna was het vooral een lange lange lange rit door Engeland, met een paar keer file. Om de MacDonalds te eren hebben we gedineerd bij Wimpy, Cheltenham. Na veel regen scheen de zon weer volop. In de schemering hebben we in Wrotham Heat drie van de tenten opgezet en ons over die drie tenten verdeeld (het paste allemaal net). In de kooktent werd nog even flink gelachen, maar wonder boven wonder vielen we uiteindelijk toch nog snel in slaap.

27-07-2007

Ongelofelijk, om half 8 zaten we alweer in de bus. Het zonnetje scheen weer en Dover kwam snel dichterbij. In afwachting van het moment waarop we de veerboot op konden, hebben we ontbeten. De keuzes waren verdeeld; broodjes, cake, of fastfoodontbijt. Lekker hoor! De overtocht was wat onstuimiger dan op de heenreis, zeebenen alom. Inmiddels werden de horloges weer verzet en weer op het vasteland zetten we koers richting Breda. Na onze laatste stop vlak voor Antwerpen, brak het herinneringskretenmoment aan. Hier komen ze, als samenvattende afsluiting: Torentje van William Wallace! Voetballen (poging tot), niet de lucht in, brug! 20072007. De nacht van Harry Potter. Bankjes. Walnotenboom. Ullapool Hill. Glen Nevis Upper Falls. Zonsondergang. Onderbroekenlol op het toilet. 641 vast! Keurig! Hou op daarmee! Poehee! Gekkenhuis! Geniaal! Schitterend! Scherp! Aye. It doesn’t matter it’s only the weather. Houston we’ve got a problem. Ready for take off. Tutututuututututuu (A-team). Sierk weer. Let me tell you ‘bout the birds and the bees. Jacqui Jacobite! Boe schrik. Brum! Groepsknuffel! Wil iemand een TOPdropje? Tictac! Kauwgompje? Chopchop! Kodakken! Banaantje Ed? Wat is er vandaag kapot gegaan Ed? De vloek! Ullapoolen, kodakken en Invernessen. Highland Games. Mister Guide. Allesj goet? Midgits? Kampvuur! Scones. Rode telefooncel! Hot chocolat (met marshmellows en brandalarm). Luchtband (= papegaaiband). Quatromaran en Hiawatha. Face en het krukje: KRAK! Cranachan. We missen een tentje. Nessie en Bennie. Haggis. Fish ‘n’ chips. Waar is het noorden nou?! Mag ik de mosterd/t even? Straaljager (hè wat?)!! Het is zoooo koud… If you’re happy and you know it clap your hands (clap clap). Dammetje bouwen? Stenen gooien! It’s getting hot in here. Zit je weer te geiten? Je gelooft het niet!! Kruisje! Om 4 uur viel in Breda the Fellowship uit elkaar, maar: We’ll meet again!

Dit reisverslag is geschreven door Anke.

Nieuwsgierig geworden? Lees hier de reisbeschrijving